Credits: Randy Holmes / ABC FamilyCredits: Randy Holmes / ABC Family

De hand van de maker: Amy Sherman-Palladino

door • 05/06/2013 • FeaturesReacties (0)285

We nemen een snel pratend vrouwelijk hoofdpersonage met een obsessie voor koffie en plaatsen haar in een klein dorpje vol gekke tradities met nog gekkere, zeg gerust neurotische dorpsgenoten. En voilà, het is de succesformule van Amy Sherman-Palladino.

Wie het nog niet doorheeft zullen we even een handje helpen. Sherman-Palladino bedacht zowel Gilmore Girls als Bunheads, twee charmante komedieseries die overduidelijk dezelfde eigenzinnigheid hebben meegekregen. Vooral Gilmore Girls, dat nu alweer zo’n zes jaar van televisie is, heeft een blijvende indruk op critici en kijkers achtergelaten.

In 2000 zagen we Lorelai Gilmore (Lauren Graham) voor het eerst om koffie smeken in Luke’s Diner. De toon voor de komedie-dramaserie over moeder-dochterduo Lorelai en Rory (Alexis Bledel) was meteen gezet. Al snel leerden we de andere eigenaardige inwoners van Stars Hollow kennen en maakten we ook kennis met Emily (Kelly Bishop), de tuttige en typische society-moeder van Lorelai.

Binnen de kortste keren groeide de tv-serie uit tot een nieuwe klassieker en “Die show waarin zo snel gepraat wordt.” Geen enkele vrouw op televisie praat sneller dan een Gilmore girl. Zo snel als de dialogen zijn, zo scherp zijn ze ook. En dat alles komt van Amy Sherman-Palladino. Ze verzon een vreemd dorp zonder geloofwaardigheid te verliezen en creëerde personages die lichtzinnig zijn, maar niet irritant. Oké, misschien toch wel. Maar hoe irritant Paris of Kirk soms ook waren, toch leerden het publiek van ze te houden.

Tijdens alle snelle gesprekken zijn er zoveel geweldige referenties naar alles wat met pop-cultuur te maken, dat er een quiz gemaakt van zou kunnen worden. Wie daar niets over weet, zal gek worden van onbegrip tijdens het kijken naar Gilmore Girls en Bunheads. Zo is het niet vreemd als The Breakfast Club, Bowie, J.D. Salinger, Oprah en Michelle Kwan zomaar opduiken in een gesprek.

Even wat voorbeelden om te oefenen. Moet je lachen om deze referenties? Zet dan zeker eens een Sherman-Palladino serie aan. Richard: “Who’s going to help her get into Harvard?” Lorelai: “Reese Witherspoon” en Lorelai: “I mean why even bother calling it Final Destination 3? At that point, just call it Now You’re Really, Really Dead.”

Credits: Patrick Ecclesine / The WB

Credits: Patrick Ecclesine / The WB

Sinds vorig jaar kan iedereen die Stars Hollow mist terecht in Paradise, het minstens even vreemde kustplaatsje waar Bunheads zich afspeelt. Michelle is een Las Vegas showgirl die in een opwelling trouwt en zo terecht komt in het slaperige stadje. Haar nieuwe echtgenoot overlijdt en Michelle blijft noodgedwongen werken in de dansschool van haar schoonmoeder Fanny (Kelly Bishop).

De synopsis schreeuwt geen Gilmore Girls, maar de uitvoering wel. We zagen in de snel pratende Michelle Simms (Sutton Foster) meteen een waardige vervanger van Lorelai. Ze is even scherp, sarcastisch en onvermoeibaar. De aflevering waarin ze driftig op zoek gaat naar een plek om koffie te drinken was dan ook de perfecte verwijzing naar Sherman-Palladino’s vorige vrouwelijke heldin.

Natuurlijk liet de maker geen kans liggen om wat Gilmore Girls-alumni terug op televisie te brengen. Zo werd Kelly Bishop de schoonmoeder, had Sean Gunn een gastrol als neurotische koffiecafé-eigenaar Sebastian en is Liza Weil als Milly nog altijd sociaal ongemakkelijk. Sherman-Palladino haalde ook componiste Sam Phillips er weer bij. Hierdoor heeft Bunheads zelfs een soortgelijk herkenbaar en licht la-la achtergrondmuziekje.

Terwijl we hoopvol op een tweede seizoen van Bunheads wachten, ABC Family heeft de serie nog altijd niet vernieuwd, blijven we onszelf iets afvragen: Hoe snel zou er gepraat worden als Lorelai en Michelle elkaar ooit zouden ontmoeten?

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.